Devendra Patel

Journalist and Author

Month: May 2013 (Page 2 of 2)

સ્વર્ગમાં ગંગાજી નથી અને સ્વર્ગમાં નર્મદાજી પણ નથી

સ્વર્ગમાં ગંગાજી નથી અને સ્વર્ગમાં નર્મદાજી પણ નથી

સંત પૂજ્ય રામચંદ્ર ડોંગરેજી મહારાજ સાક્ષાત્ શુકદેવજીના અવતાર જ હતા

૧૯૪૮ની સાલ.

વડોદરામાં લક્ષ્મણ મહારાજના જંબુબેટ મઠમાં એક કથાકારે જીવનની પહેલી કથા કરી. શ્રીકૃષ્ણ કથા પરનું તેમનું વક્તવ્ય શ્રોતાઓને ઝંકૃત કરી ગયું. કથાકારનું નામ : રામચંદ્ર કેશવ ડોંગરે. માતાનું નામ : કમલા તાઈ. પિતાનું નામ : કેશવ ગણેશ ડોંગરે. અહલ્યાબાઈ હોલકરની પુણ્યનગરી ઇન્દોરમાં ફાગણ સુદ ત્રીજને તા. ૧૫-૨-૧૯૨૬ના રોજ મોસાળમાં જન્મેલા રામચંદ્ર કેશવ ડોંગરેના પિતા સ્વયં વેદ-શાસ્ત્રના પંડિત હતા. પિતા જ પ્રથમ ગુરુ. વેદ-પુરાણ, ન્યાય, તર્ક, દર્શન ઇત્યાદિનો અભ્યાસ તેમણે વારાણસીમાં કર્યો. અમદાવાદના સંન્યાસ આશ્રમમાં અને પૂનામાં સંસ્કૃતનો અભ્યાસ કર્યો.

વારાણસીમાં પવિત્ર ગંગાતટે શાસ્ત્રાભ્યાસ દરમિયાન જ મનમાં વૈરાગ્ય પેદા થયો. આમ છતાં માતાના આગ્રહથી શાલિનીબાઈ સાથે વિવાહ કર્યા. ૨૪ વર્ષના પ્રસન્ન દાંપત્ય બાદ પત્નીએ અલગ નિવાસ કર્યો. વારાણસીમાં જ શ્રી નરસિંહ મહારાજે તેમને શ્રીમદ્ ભાગવતનું અમૃતપાન કરાવવાની દીક્ષા-પ્રેરણા આપી. એ કથાકાર ડોંગરેજી મહારાજના નામે આખા દેશમાં પ્રચલિત થયા. ભારતભરમાં તેમણે ૧૧૦૦થી વધુ ભાગવત કથાઓ કરી, પરંતુ કથામાંથી પ્રાપ્ત થતું ધન એમણે કદી સ્વીકાર્યું નહીં. જે ભંડોળ આવ્યું તે ગૌશાળા, મહાવિદ્યાલય, હોસ્પિટલ, અન્નક્ષેત્ર, મંદિરોનો જિર્ણોદ્ધાર, અનાથાશ્રમ અને કુદરતી સંકટો વખતે આફતમાં સપડાયેલા લોકો માટે વપરાયાં.

પૂજ્ય ડોંગરેજી મહારાજ અંતર્મુખી સંત હતા. કથા કરતી વખતે હંમેશાં આંખો નીચી જ રાખતા. સ્વયં સાદગીપૂર્ણ જીવન જીવ્યા. “કથા એ આનંદ કે મનોરંજન માટે નથી” એમ કહી સૌને સાવધાન કરતા. તેમની કથામાં આત્મબળ, શાસ્ત્રજ્ઞાન અને અનુભવનો રણકો રહેતો. તેઓ જે કહે તેનું પહેલાં આચરણ કરતા, પછી જ ઉપદેશ આપતા. જિંદગીભર પોતે કોઈનાય ગુરુ થયા નહીં. સદા ઈશ્વરને જ ગુરુ કહેતા. તેમની કથાથી એકત્ર થયેલા ભંડોળમાંથી મંદિરનું નિર્માણ થાય તો પણ પોતાના હાથે ર્મૂિત પ્રતિષ્ઠા થવા દેતા નહીં. “ર્મૂિત પ્રતિષ્ઠા પછી નિત્ય દેવપૂજા ના થાય, ભગવાનને થાળ ના ધરાવાય, મંદિરમાં પૂજારીની વ્યવસ્થા ના થાય તો ર્મૂિત પ્રતિષ્ઠા કરનારને પાપ લાગે”- તેમ તેઓ કહેતા.

પૂજ્ય ડોંગરેજી મહારાજની જીવનશૈલી સરળ હતી. સદા જપ કરે, મૌન રહે, ખપ પૂરતું જ બોલે. એમનાં કે એમની કથાનાં કોઈ વખાણ કરે તો તેમને ગમતું નહીં. તેઓ કહેતા : “સિદ્ધિ-પ્રસિદ્ધિ પતન છે.”

તેઓ કહેતા : “ભગવાને જ વિના કારણે મારી યોગ્યતા કરતાં વધુ માન મને આપ્યું હોઈ હવે માન-સન્માનમાં ફસાવું નથી”- એમ કહી તેઓ પોતાનું બહુમાન થવા જ દેતા નહીં. તીર્થયાત્રા વખતે નિયમ પ્રમાણે વ્રત-ઉપવાસ અને દેવપૂજા કરતા. કથાના આગલા દિવસે સ્થળ પર પહોંચી જતા. કથા એક જ પક્ષમાં પૂરી થાય તે રીતે કરતા. કથા માટે યજમાન જ તેમને લઈ આવે અને મૂકી આવે તેવી વ્યવસ્થા ગોઠવતા. પોતાની સાથે એક જ અનુકૂળ બ્રાહ્મણ રાખતા.

પોતાના નામની કે ફોટાની પ્રસિદ્ધિ થવા દેતા નહીં. પોતાની કથાઓથી એકઠી થયેલી ધનરાશિમાંથી દાન કરવા છતાં પોતાનું નામ ક્યાંય આવવા દેતા નહીં. દાન-સખાવત, ટ્રસ્ટ એવું કોઈ માળખું તેમણે ઊભું કર્યું નહીં, યાદી પણ કરી નહીં. બધું જ પરમાત્માએ કર્યું અને પરમાત્મા જ કરાવે છે એવી ભાવનાથી કર્યું. સાદું સંત જીવન જી વ્યા. ઇચ્છાઓ ઊઠવા જ દીધી નહીં. સંકલ્પો કર્યા જ નહીં, કોઈ સ્પૃહા રાખી જ નહીં. દેહ, ત્રેહ, પત્ની, પરિવારની આસક્તિ પણ ના રાખી. કોઈ વિશેષ સ્થળ પસંદ કરી ત્યાં જ રહેવું એવું તેમને પસંદ નહોતું. પોતે પૂજાય અને તેમનો પ્રચાર થાય તેવું તેમણે કદીયે ઇચ્છયું નહીં.

બહોળો શિષ્ય સમુદાય હોવા છતાં તેઓ સ્વયં પાકી રહ્યા. પોતાની રસોઈ પોતે જ બનાવી લેતા અને તે પણ ખીચડી કે બીજું સાદું ભોજન. ભોજનમાં પણ બે જ વસ્તુ લેતા. પોતાનું કાર્ય જાતે જ કરી લેતા. તબિયત સારી ના હોય તો પણ કોઈ તેમનું માથું દબાવે કે પગ દબાવે તેવું થવા દેતા નહીં. સીવ્યા વગરનાં બે વસ્ત્રો- ધોતી, ઉપવસ્ત્ર, ટૂંકાં વસ્ત્રો- લંગોટી- આથી વધુ વસ્ત્રો રાખતા નહીં. સંગ્રહથી દૂર હતા. વસ્ત્ર જીર્ણ થઈ જાય ત્યાં સુધી તેનો ઉપયોગ કરતા. જીવનભર કથા કરવા કે તીર્થયાત્રા કરતાં ભ્રમણ કરતા રહ્યા, પરંતુ પોતાનું કોઈ કાયમી સરનામું રાખ્યું નહીં. કોઈનીયે સાથે પત્રવ્યવહાર કર્યો નહીં. પત્રવાંચનથી પણ દૂર રહ્યા. તેઓ જ્યાં પણ કથા કરે ત્યાં તેમની કથાના વિસ્તૃત અહેવાલો સ્થાનિક અખબારોમાં પ્રગટ થતાં, પરંતુ સ્વયં અખબાર વાંચનથી દૂર રહ્યા. એકમાત્ર ‘કલ્યાણ’ના અંકો તેઓ વાંચતા. વ્યક્તિગત વખાણથી દૂર રહ્યા. “વખાણવા યોગ્ય તો ભગવાન જ છે”- તેમ તેઓ કહેતા. કોઈનેય સહી કે હસ્તાક્ષર ભાગ્યે જ આપતા.

કથા કરતી વખતે કોઈ તસવીરકાર તેમને વ્યવસ્થિત થવા કે સામે જોવાનું કહે તો તેમ થવા દેતા નહીં. વ્યાસપીઠ પર બેઠા પછી કોઈ તસવીરકારને જોતાં જ તેઓ નીચું જોઈ જતા. ચાલુ કથાએ કોઈ તસવીરકારને ફરકવા દેતા નહીં, ટેપ કે વીડિયોગ્રાફી પણ થવા દેતા નહીં. કોઈ તેમની મુલાકાત લે, તેમની સાથે પ્રશ્નોત્તરી કરે, જીવનની વિગતો પૂછે, કોઈ નોંધ કરતું હોય તો તેઓ સાવધાન થઈ જતા. વાત બંધ કરી દેતા. તે વાત અખબારમાં ના આપવા કહેતા. કોઈપણ વ્યક્તિ કોઈપણ વિષય પર તેમનો અભિપ્રાય પૂછે તો તેઓ તેનાથી દૂર થઈ જતા. પોતાનાં વખાણ થવા દે નહીં અને અન્યનાં વખાણ પોતે કરતા નહીં. કોઈનો સેવાભાવ કે ભક્તિભાવ કે કર્મઠતા જુઓ તો તેના વિશે સારા શબ્દો વાપરે પણ કોઈની પ્રશંસા કરવાથી પોતાની પર અને બીજાની પર માઠી અસર થાય છે તેમ તેઓ માનતા. કોઈનોય વિશેષ પરિચય કરાવતા નહીં અને કોઈનેય વિશેષ સગવડ આપવાની ભલામણ કરતા નહીં.

દિવસે આરામ નહીં. પ્રાતઃકાળથી સાયંકાળ સુધીના નિત્યક્રમ- ત્રિકાલ સંધ્યા પડે નહીં તેનો ખ્યાલ રાખતા. ઘરનાં દ્વાર સદા ખુલ્લાં રાખતા. કઠોર દિનચર્યાવાળું જીવન જીવ્યા. પ્રભુની સન્મુખ રહેવામાં દિવસ પસાર કરતા. ખુલ્લી કિતાબ જેવું જીવન જીવ્યા. ખૂબ પૂજાયા અને અત્યંત લોકપ્રિય થયા, પરંતુ તેમની વિનમ્રતા અદ્વિતીય રહી. કંચન અને કામિનીથી જીવનભર દૂર રહ્યા. વિદેશ પ્રવાસ પણ તેમને શાસ્ત્ર-ધર્મ વિરુદ્ધ લાગતો. એકવાર બનારસના સંપૂર્ણાનંદ વિશ્વવિદ્યાલય, ગુજરાત યુનિર્વિસટી, સરદાર પટેલ યુનિર્વિસટી અને ઉત્તર ગુજરાત યુનિર્વિસટીના કુલપતિઓ અને સંતો-વિદ્વાનોની વચ્ચે તેમને ‘મહા મહોપાધ્યાય’ની ઉપાધિ આપવામાં આવી ત્યારે તે વખતે તેઓ સંસ્કૃતમાં પ્રતિભાવ આપવાના હતા અને પોતાની અલ્પતા- વિનમ્રતા વ્યક્ત કરવાના હતા, પરંતુ સન્માનથી સંકોચ અનુભવતા લાખો શ્રોતાઓ વચ્ચે માત્ર ગદગદિત જ બન્યા, બોલ્યા જ નહીં. એ જ એમની સાચી વિનમ્રતા હતી. એ જ એમનો સાચુકલો સંકોચ હતો. પૂજ્ય ડોંગરેજી મહારાજની વાણી પણ અમૃતમય હતી. તેઓ કહેતા : “શ્રીકૃષ્ણનાં દર્શન કરવાથી માનવજન્મ સફળ થાય છે. પરમાત્માએ માનવીને જ એવી શક્તિ આપી છે, એવી બુદ્ધિ આપી છે કે માનવી તેનો સદુપયોગ કરે, ભગવાન માટે કરે તો મૃત્યુ પહેલાં એને પરમાત્માનાં દર્શન થાય છે. ઘણાં લોકો બુદ્ધિનો ઉપયોગ પૈસા માટે અને શક્તિનો ઉપયોગ ભોગ માટે કરે છે. તેથી અંત કાળમાં તે બહુ જ પસ્તાય છે. શક્તિ અને બુદ્ધિ પરમાત્મા માટે છે. આ દુર્લભ માનવ શરીર પામીને પરમાત્માના દર્શન માટે જે પ્રયત્ન કરતો નથી તે જીવ પોતાની જ હિંસા કરે છે. આવા માણસને ઋષિઓએ આત્મહત્યારો કહ્યો છે.”

તેઓ કહે છે : “માનવી સિવાય કોઈનેય ભગવાનના દર્શન થતાં નથી. સ્વર્ગમાં રહેલા દેવોને પણ ભગવાનનાં દર્શન થતાં નથી. સ્વર્ગમાં રહેલા દેવો અતિ સુખી છે, પણ તેમના સુખનો પણ અંત આવે છે. સંસારનો નિયમ છે કે, જ્યાં સુખ છે ત્યાં દુઃખ પણ છે. જે કોઈ મર્યાદા છોડીને સુખ ભોગવે છે એની ઇચ્છા હોય કે ના હોય, તેણે દુઃખ ભોગવવું જ પડે છે. સ્વર્ગના દેવો આપણા કરતાં વધુ સુખ ભોગવતા હોવા છતાં તેમને શાંતિ નથી. શાંતિ તો પરમાત્માના દર્શનથી જ પ્રાપ્ત થાય છે. તેથી દેવો પણ એવી ઇચ્છા રાખે છે કે, એમને ભારત વર્ષમાં જન્મ મળે. ભારત એ ભક્તિની ભૂમિ છે. સ્વર્ગમાં નર્મદાજી નથી. સ્વર્ગમાં ગંગાજી નથી. સ્વર્ગમાં સાધુ-સંન્યાસી નથી. સ્વર્ગમાં બધા ભોગી જીવો જ છે. સ્વર્ગ એ ભોગ ભૂમિ છે. જેણે બહુ પુણ્ય કર્યું હોય તે સુખ ભોગવવા સ્વર્ગમાં જાય છે, પરંતુ સ્વર્ગ કરતાં ભારતની ભૂમિ વધુ શ્રેષ્ઠ છે. કારણ કે દેવો ભક્તિ કરી શકતા નથી. ભક્તિ કરવા માટે માનવદેહ જોઈએ. પાપ છોડીને માનવી ભક્તિ કરે તો મૃત્યુ પહેલાં ભગવાનના દર્શન થાય છે. આજે ઘણા લોકો કહે છે કે, “હું મંદિરમાં જઈ ત્રણવાર દર્શન કરું છું.” પણ ભગવાન કહે છે : “વત્સ ! તું મંદિરમાં જઈ ત્રણવાર મારાં દર્શન કરે છે, પરંતુ તને ખબર નથી કે હું ચોવીસે કલાક તારાં દર્શન કરું છું.” ભગવાન આખો દિવસ સર્વેને જુએ છે.”

તેઓ કહે છે : “તમે કોઈનું અપમાન કરશો તો જગતમાં તમારું અપમાન થશે. તમે કોઈની સાથે કપટ કરશો તો તમને છેતરનાર જગતમાં પેદા થશે. આ સંસાર કર્મભૂમિ છે. જેવાં કર્મ કરશો તેવાં જ ફળ મળશે. આજથી એવો નિશ્ચય કરો : “આ જગતમાં મારું કોઈએ બગાડયું નથી. કોઈએ પણ મને દુઃખ આપ્યું નથી. મારા દુઃખનું કારણ મારું પાપ છે. તમારો શત્રુ જગતમાં નથી. તમારો શત્રુ તમારા મનમાં છૂપાયેલો છે. મનમાં રહેલો કામ એ જ તમારો શત્રુ છે. મનમાં રહેલું અભિમાન એ જ તમારો શત્રુ છે. બહારના એક શત્રુને મારશો તો બીજા દસ ઊભા થશે. તમારી અંદર રહેલા શત્રુને મારશો તો જગતમાં તમારો કોઈ શત્રુ રહેશે નહીં.”

આવું અદ્વિતીય જ્ઞાન બક્ષનારા પૂજ્ય ડોંગરેજી મહારાજ તા. ૮-૧૦-૧૯૯૦ના રોજ બ્રહ્મલીન થયા. એ જ દિવસે માલસર ખાતે નર્મદાજીના પ્રવાહમાં સાંજે તેમને જળસમાધિ આપવામાં આવી. આજે માનવદેહ રૂપે આપણી સમક્ષ પૂજ્ય ડોંગરેજી મહારાજ હયાત નથી, પરંતુ જેમણે તેમને સદેહે જોયા છે અને સાંભળ્યા છે એ તમામને તેમનો કૃષ્ણપ્રેમ, શક્તિનું બ્રહ્મતેજ અને તેમની તેજસ્વી લલાટનું સ્મરણ છે, જાણે કે પૃથ્વી પર સાક્ષાત્ સૂર્યનારાયણ ઊતરી આવ્યા ના હોય ! આજે ડોંગરેજી મહારાજનાં એકમાત્ર કૃપાપાત્રી કથાકાર સંધ્યાબહેન ત્રિપાઠી છે. તેઓ સ્વયં રાત્રે ત્રણ વાગે ઊઠે છે. પરોઢિયે ભગવાનને કથા સંભળાવે છે તે પછી જ સત્સંગીઓને કથા સંભળાવે છે. પોતાની રસોઈ પોતે જ બનાવી લે છે. અત્યંત સાદગીપૂર્ણ જીવન જીવતાં અને ડોંગરેજી મહારાજે તેમને આપેલી પોથી લઈ કથા કરતાં સંધ્યાબહેન એક શ્રેષ્ઠ કથાકાર છે. સિદ્ધિ, પ્રસિદ્ધિ અને કેમેરાથી દૂર રહી, આંખો બંધ કરીને કથા કરતાં સંધ્યાબહેન ત્રિપાઠી ડોંગરેજી મહારાજની કથાની યાદ અપાવી દે છે.

– દેવેન્દ્ર પટેલ
www.devendrapatel.in

મોરારિ બાપુ ને ભાઈશ્રી સત્તાની ગેમ કેમ રમ્યા?

મોરારિ બાપુ ને ભાઈશ્રી સત્તાની ગેમ કેમ રમ્યા? સંતો અને કથાકારોએ ૨૦૧૪ની ચૂંટણી પહેલાં નરેન્દ્ર મોદીની ખુશામત કેમ કરી ?

હરિદ્વારમાં બાબા રામદેવની પતંજલિ યોગ પીઠનાં મળેલા સંત સંમેલને ગુજરાતના મુખ્યમંત્રી નરેન્દ્ર મોદીને દેશના ભાવિ વડાપ્રધાન તરીકે એકદમ યોગ્ય લેખી મોદીના નામ પર થપ્પો મારી દીધો. ભારતીય જનતા પાર્ટીના નેતાઓ, એનડીએના નેતાઓ કે આરએસએસ ભાવિ વડાપ્રધાન પદ માટે કોઈનાયે નામની સત્તાવાર જાહેરાત કરે તે પહેલાં સંતોએ મોદીના નામની જાહેરાત કરી દીધી. નરેન્દ્ર મોદી પણ કોઈનીયે રાહ જોયા વિના દેશના વિવિધ ભાગોમાં ભ્રમણ કરીને એક ભાવિ વડાપ્રધાનપદના ઉમેદવારની અદાથી પ્રવચનો કરી રહ્યા છે. પહેલાં તેમણે દિલ્હીનાં છાત્ર-છાત્રાઓને સંબોધન કર્યું. તે પછી ‘ફિક્કી’ની મહિલા વીંગને સંબોધન કર્યું. તે પછી કોલકાત્તામાં ઉદ્યોગપતિઓને સંબોધન કર્યું. તે પછી કેરલના એક મઠમાં જઈ સંબોધન કર્યું અને હવે હરિદ્વારમાં બાબા રામદેવની પતંજલિ યોગપીઠમાં જઈ સાધુ-સંતોને સંબોધન કર્યું. નરેન્દ્ર મોદી જ્યાં પણ પ્રવચન કરવા જાય છે ત્યાં રાષ્ટ્રીય અખબારો અને રાષ્ટ્રીય તથા પ્રાદેશિક ચેનલો પર મળતી પબ્લિસિટીથી એલ.કે. અડવાણી, સુષ્મા સ્વરાજ, અરુણ જેટલી, મુરલી મનોહર જોશી જેવા પ્રખર નેતાઓ હવે હાંસિયામાં ધકેલાઈ ગયા છે. એ નેતાઓ મોદીની લોકપ્રિયતાથી અવાક્ પણ છે. મોદી આગળ એ નેતાઓ જ નહીં પરંતુ આખો પક્ષ, આખું એનડીએ, અને સંઘ પણ હને વામણા લાગે છે.

હરિદ્વારમાં ઊલટી ગંગા

હરિદ્વારની પતંજલિ યોગપીઠમાં યોજાયેલી સંતસભામાં જે દૃશ્યો જોવા મળ્યાં તે પણ ખુદ મોદી માટે સુખદ આશ્ચર્ય આપનારાં હતાં. પરંતુ હરિદ્વારમાં ગંગા ઉલટી વહેતી હોય એમ લાગ્યું. સામાન્ય રીતે શાસકો અને રાજાઓ સંતોના આશીર્વાદ લેતા હોય છે પરંતુ બાબા રામદેવના સંમેલનમાં કેટલાંક સંતો, સાધુઓ, કથાકારો પણ નરેન્દ્ર મોદી દેશના ભાવિ વડાપ્રધાન બની જાય તે પહેલાં જ મોદીની કૃપાદૃષ્ટિ મેળવી લેવા માંગતાં હોય તેમ લાગ્યું. જે કામ પહેલાં કેટલાક ઉદ્યોગપતિઓ કરી રહ્યા હતા તે કામ દેશના કેટલાંક સંતો કરી રહ્યા હોય એમ લાગ્યું. ૧૨૦ કરોડના આ વિશાળ દેશના વડાપ્રધાન બનવું એ ઘણી મોટી વાત છે અને દેશના ભાવિ વડાપ્રધાનની અમી દૃષ્ટિ અત્યારથી જ મેળવી લેવા સંતો પણ પોતાના પદનું મહત્ત્વ ભૂલી જઈ રાજ્યાશ્રય મેળવવા તત્પર થઈ ગયા હોય એમ લાગ્યું.

પહેલાં બાબા રામદેવની વાત. બાબા રામદેવ એક સારા યોગગુરુ છે. લાલુ પ્રસાદ ભલે તેમને પીટી ટિચર કહેતા હોય પરંતુ બાબા રામદેવ ભગવાં વસ્ત્રો પહેરવાના કારણે માત્ર સાધુ- સંત જ નથી. રૂ.૨૦૦૦ કરોડની મિલકતોના ટ્રસ્ટોના તેઓ વડા છે. કહેવાય છે કે તેઓ આસ્થા ચેનલના તેઓ માલિક પણ છે. વિદેશમાં એક આખા ટાપુના માલિક છે. કેન્સરથી માંડીને બીજા અનેક રોગો મટાડવા દાવા સાથે તેઓ ફાર્માસ્યુટિકલ કંપની પણ ચલાવે છે. તેમની સંસ્થાઓ સામે કહેવાતી આર્થિક ગેરરીતિઓની તપાસ ચાલે છે. તેમના નિકટના સાથી બાલકૃષ્ણન્ સામે નાગરિકત્વના મુદ્દે પણ તપાસ ચાલે છે. બાબા રામદેવ સારી રીતે જાણે છે કે,દિલ્હીમાં હાલની સરકાર સામે તેમણે ચલાવેલા આંદોલનના કારણે આજ ગઠબંધન ફરી સત્તા પર આવશે તો બાબા રામદેવની મુશ્કેલીઓ વધશે. આ બધી મુશ્કેલીઓમાંથી બહાર આવવું હોય તો એકમાત્ર યુપીએ સરકારની વિદાય અને નરેન્દ્ર મોદીના નેતૃત્વ હેઠળની સરકારનું આગમન જ તેમને બચાવી શકે છે. નરેન્દ્ર મોદી કટ્ટર હિન્દુવાદી છે અને બાબા રામદેવ પણ કટ્ટર હિન્દુવાદી છે,ફરક એટલો છે કે નરેન્દ્ર મોદી રાજનીતિજ્ઞા છે અને તેઓ પોતાના લક્ષ્ય અને ઈરાદાઓમાં પ્રામાણિક છે, જ્યારે બાબા રામદેવ ભગવાં વસ્ત્રોના કારણે બહારથી સાધુ અને ભીતરથી રાજકારણી છે. તેઓ મોદીની લોકપ્રિયતાનો પોતાના પ્રશ્નો હલ કરવાના હેતુથી અત્યારથી જ સોગઠાં ગોઠવી રહ્યાં છે.

મોરારિ બાપુ-રમેશભાઈ ઓઝા

હવે મોરારિબાપુ અને રમેશભાઈ ઓઝાની વાત. મોરારિબાપુ દેશના લોકપ્રિય કથાકાર છે. લાખો લોકો તેમને આદરપૂર્વક સાંભળે છે. રમેશભાઈ ઓઝા પણ દેશના સર્વશ્રેષ્ઠ ભાગવતાચાર્ય છે. આ બંને કથાકારો સન્માનીય છે. પરંતુ ”દેશના વડાપ્રધાન કોને બનાવવા ?” એવા રાજકીય હેતુથી પ્રેરિત બાબા રામદેવની રાજકીય સભામાં નરેન્દ્ર મોદીની બાજુમાં બેઠેલા જોઈને આશ્ચર્ય થયું. કારણ કે આ સંમેલન આધ્યાત્મિક નહીં પરંતુ રાજકીય હેતુવાળું સમેલન હતું. આ બંને કથાકારોએ દેશના તમામ રાજકારણીઓના નામ પર ચોકડી મારી દીધી અને મોદી જ વડાપ્રધાન બનવા જોઈએ એમ કહી દીધું. મોરારિબાપુએ દેશના તમામ સંતો વતી જાહેરાત કરી દીધી કે સંતોએ તેમનું કામ કરી દીધું, હવે બાકીનું કામ પૂરું કરવાની જવાબદારી દેશની છે. મોરારિબાપુ અને રમેશભાઈ ઓઝા પ્રત્યે સંપૂર્ણ આદર સાથે એ કહેવું પડે છે કે ૨૦૧૪ની લોકસભાની ચૂંટણીઓ સત્તા કબજે કરવા માટે છે. આ બંને મહાનુભાવો સત્તા માટે ખેલાતી ખતરનાક રાજરમતમાં કેમ કૂદી પડયા ? નરેન્દ્ર મોદી તો નખશીખ રાજકારણી છે. તેમને રાજનીતિ કરવાનો અધિકાર છે. તેઓ વડાપ્રધાન બનશે તો તેમાં ગુજરાતનું ગૌરવ વધશે. પરંતુ આ કથાકારો એ વાત ભૂલી જાય છે કે, અંગ્રેજીમાં એક ઉક્તિ છેઃ ‘‘Power currupts and absolute power currupts absolutely’’ અર્થાત્ સત્તા,ભ્રષ્ટાચાર પ્રેરે છે અને અસાધારણ સત્તા અસાધારણ ભ્રષ્ટાચાર પ્રેરે છે. દેશની સત્તા કબજે કરવા પૈસા, દારૂ, લોભ- લાલચ અને બીજા અનેક કાવાદાવા ૨૦૧૪માં તમામ પક્ષો અને ઉમેદવારો તરફથી ખેલાવાના છે. તો આ બે કથાકારો સત્તાની ગંદી રાજનીતિમાં કેમ ખરડાયા? હા, બની શકે કે તેમની પણ કોઈ મજબૂરી હશે. બાબા રામદેવ આસ્થા ચેનલના માલિક છે અને આ બંને કથાકારોને તેમની કથાઓના જીવંત પ્રસારણ માટે બાબા રામદેવને રાજી રાખવાની લાલચથી રાજકીય હેતુ પ્રેરિત એ જાનમાં જોડાવું પડયું હશે એમ લાગે છે.

ચેનલનો લાભ

 સામાન્ય રીતે લોકોની અપેક્ષાઓ એવી હોય છે કે ધર્મ-ગુરુ અને સંતોએ તેમની ધર્મ અને આધાત્મ્ય આધારિત પવિત્ર ભૂમિ અને મર્યાદા છોડી સત્તા માટેની ખતરનાક રમતના મેદાનમાં પ્રવેશવું ના જોઈએ. ભારતમાં આવા શ્રેષ્ઠ અને રાજનીતિથી દૂર રહેલા અનેક શ્રેષ્ઠ ઋષિમુનિઓ અને સંતોના પ્રમાણો છે. રાજા પરિક્ષીતને સહુ પ્રથમવાર શ્રીમદ્ભાગવત સંભળાવનાર શુકદેવજી શુદ્ધ કથાકાર હતા. શ્રીમદ્ ભગવદ ગીતા પર પોતાની મીમાંસા સાથે તેનું અર્થઘટન કરનાર સંત જ્ઞાનેશ્વર કદીયે રાજકારણના ખેલમાં પ્રવેશ્યા નહોતા. ગુજરાતના સર્વશ્રેષ્ઠ સંત ડોંગરેજી મહારાજ તો રાજકારણ તો જોજનો દૂર અત્યંત પવિત્ર અને અકિંચન કથાકાર હતા. આજે તો મોટા કથાકારોને બોલાવવા હોય તો ૫૦ લાખની રકમ ના હોય તો કથાનું આયોજન ના થઈ શકે. કેટલાક કથાકારો તો પ્રોફેશનલ છે. કેટલાક પોતાના સાજ સાજિન્દાઓને લઈને જાય છે. કેટલાંક આસ્થા કે સંસ્કાર ચેનલ પર પોતાની કથાઓનું જીવંત પ્રસારણ થાય તે માટે વિશ્વના લેટેસ્ટ કેમેરા, કેમેરામેન, કંટ્રોલ પેનલ અને નિષ્ણાત ટેક્નિશિયનોને લઈને જ કથા કરવા જાય છે. કેટલાંક કથાકારોએ અને એક તાંત્રિક બાપુએ કરોડોના આશ્રમો ઊભાં કરી દીધાં છે. આ એક પ્રકારનો ધર્મનો મૂડીવાદ છે. આવા કથાકારોની કથાઓનું આયોજન પણ બે નંબરીયા કે પૈસાદારો જ પોતાના પાપ છૂપાવવા કરે છે. કલબોની ચૂંટણીઓમાં ગેરરીતિઓ કરી કરોડો કમાનારા બાપુઓ અને કથાકારોના યજમાન બને છે. મોરારિબાપુ કોઈ દિવસ વિમાનમાં કથા કરે છે તો કોઈ દિવસ દરિયામાં તરતી આલિશાન ક્રૂઝમાં કથા કરે છે. પુછીએ તો કહેવામાં આવે છે કે અમે આકાશ- વાયુ અને દરિયાને કથા સંભળાવીએ છીએ. કેવી એબ્સર્ડ વાત ? ઈશ્વર તો સર્વવ્યાપી છે. આ સૃષ્ટિમાં એવી કોઈ જગા નથી કે જ્યાં ઈશ્વર વસતો ના હોય! બે લાખની ટિકિટ ખર્ચવા વાળા જ આવી કથા ચાર્ટર્ડ વિમાનમાં બેસી ઊડતાં ઊડતાં સાંભળી શકે છે.

ડોંગરેજી મહારાજ જેવા બનો

 આજના કથાકારોનું આ ફાઈવસ્ટાર કલ્ચર જોઈ ડોંગરેજી મહારાજ કે કૃષ્ણશંકર શાસ્ત્રીનું સ્મરણ કરવું પડે છે. પૂજ્ય ડોંગરેજી મહારાજ સાક્ષાત શુકદેવજીના અવતાર હતા. તેઓ કથા કરવાના કોઈ જ પૈસા લેતા નહોતા.કથા કરવા ગમે ત્યાં જાય પણ પતરાંની એક પેટીમાં બે જોડી વસ્ત્રો, માળા અને ગીતાજીને સાથે રાખતા હતા. કથા કરવા ગયા બાદ પોતાના ઉતારે પોતે જ ખીચડી જેવું સાદું ભોજન બનાવી લેતા હતા. બીજાના હાથનું બનેલું જમતા પણ નહોતા. વીડિયોગ્રાફી પણ કરવા દેતા નહોતા. અત્યંત પવિત્ર એવા પૂજ્ય ડોંગરેજી મહારાજ દેશના વડાપ્રધાનની તો શું પણ ગામના સરપંચની ચૂંટણીથી જોજનો દૂર હતા. કોઈ પણ રાજકારણીની બાજુમાં તેઓ બેસતા નહોતા. પરંતુ સાચી વાત એ છે કે સમય બદલાઈ ગયો છે. તાંત્રિકો, બાપુઓ અને કથાકારોને પણ હવે રાજકારણીઓની જરૂર છે.

Page 2 of 2

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén