કાલિંદી અને દિલીપ કૌશિકનાં લગ્ન ૨૦૦૫માં થયા હતા. પતિ શારીરિક રીતે કમજોર અને વાઈના રોગથી પીડાતો હતો. કાલિંદી ૧૮ વર્ષની હતી ત્યારે જ તેને પરણાવી દેવામાં આવી હોઈ તેના પતિ અંગે ઝાઝી તપાસ કરવામાં આવી નહોતી. લગ્ન બાદ જ કાલિંદીને ખબર પડી કે પતિ શારીરિક રીતે નબળો છે. એક વાર તો પગથિયાં ચડતાં જ વાઈ આવતાં તે પડી ગયો. બે મહિના સુધી પતિના પગે પ્લાસ્ટર રહ્યું. દિલીપ હવે નોકરી પર જઈ શક્તો નહોતો. કાલિંદીએ નક્કી કરી નાંખ્યું કે પતિના બદલે તે નોકરી જશે. એણેે નજીકમાં જ એક કન્સ્ટ્રક્શન સાઈટ પર કામ શોધી કાઢયું. કાલિંદી છેક સાંજે ઘેર આવતી.

કાલિંદી જ્યાં કામ કરતી હતી તે સાઈટ પર બીજી અનેક સ્ત્રીઓ પણ કામે આવતી તેમાં એક ચાંદની પણ હતી. ચાંદની અને કાલિંદી સખીઓ બની ગઈ. ધીમે ધીમે ચાંદનીને કાલિંદીના કમજોર પતિની વાતની જાણકારી થઈ. એક દિવસ ચાંદનીએ કહ્યું: ‘જો કાલિંદી, સ્ત્રી માટે જેટલી પેટ ભરવાની જરૂર છે એટલી જ પ્રેમની જરૂર છે. તું એક સારો પુરુષ શોધી લે.’

કાલિંદીને શરૂઆતમાં ચાંદનીની વાત ગમી નહીં પરંતુ ધીમે ધીમે તેની વાત એને સાચી લાગવા માંડી. કાલિંદીએ પૂછયું: ‘હું કેવી રીતે કોઈને શોધું? હું તો પરણેલી છું?

ચાંદની બોલીઃ ‘જો કાલિંદી, આપણો સુપરવાઈઝર રામકુમાર છે ને! મેં એની આંખોની ભાષા જાણી લીધી છે. તે તને એકીટસે જોયા કરે છે?’

‘એ પરણેલો છે?’

‘હા’: ચાંદની બોલીઃ ‘પરણેલા માણસોમાં દુનિયાદારીની સમજ વધુ હોય છે. તે તારી ઈજ્જત અને પોતાની ઈજ્જત બને સાચવશે.’

ચાંદનીની આ વાત સાંભળ્યા બાદ કાલિંદી રામકુમાર તરફ આર્કિષત થઈ. તે રામકુમાર સાથે વધુ ને વધુ વાતો કરવા લાગી. રામકુમાર પણ સમજી ગયો કે કાલિંદી તેના તરફ ખેંચાઈ રહી છે. થોડા જ દિવસોમાં તે રામકુમારની પ્રિય બની તેના સાનિધ્યમાં જતી રહી.

રામકુમાર નજીકમાં જ રહેતો હતો. તેની પત્નીનું નામ પૂનમ હતું. બે બાળકોનો પિતા પણ હતો. રામકુમાર સાથે સંબંધ વધતાં ધીમે ધીમે કાલિંદીએ તેના પ્રેમી રામકુમારને પોતાના ઘેર જ બોલાવવા માંડયો. રામકુમાર સાથે કાલિંદીના વર્તાવને જોઈ પતિ દિલીપ કૌશિક પણ સમજી ગયો કે કાંઈક ગરબડ છે, પણ તે બીમાર હોઈ નિઃસહાય હતો. કાલિંદીએ હવે તમામ મર્યાદાઓ તોડી નાંખી હતી.ઘરમાં દિલીપની હાજરીમાં જ તે રામકુમાર સાથે નિર્લજ્જ વર્તન કરતી. દિલીપ દુઃખી થઈ ઘરની બહાર નીકળી જતો. એક દિવસ પતિ દિલીપે કાલિંદીને કહી દીધું: ‘હવે મારાથી સહન થતું નથી, રામકુમારને કહી દે કે ને આપણા ઘેર ના આવે?

કાલિંદીએ કહ્યું: ‘એ આવશે અને જરૂર આવશે. આ ઘર પર જેટલો તમારો હક છે એટલો જ મારો છે. એ ના ભૂલો કે તમે અશક્ત છો. આ ઘર મારી કમાઈથી ચાલે છે?

અને એક દિવસ બેઉ વચ્ચે ભારે મોટો ઝઘડો થઈ ગયો. એ દિવસે રામકુમાર હાજર હતો. મામલો બીચકતો જોઈ તે ચૂપચાપ જતો રહ્યો. ઝઘડાએ વિકરાળ સ્વરૂપ ધારણ કર્યું. પતિ- પત્ની વચ્ચે મારામારી પણ થઈ. પડોશીઓ વચ્ચે પડયા. બે માંથી કોઈ માનવા તૈયાર નહોતું. બેઉ વચ્ચે મારામારી ચાલુ રહેતાં કોઈએ પોલીસને જાણ કરી, પોલીસ આવી ગઈ. પોલીસ દિલીપ અને તેની પત્ની કાલિંદીને પોલીસ સ્ટેશન લઈ ગઈ. દિલીપે કહ્યું: ‘મારી પત્ની મારી હાજરીમાં જ પરપુરુષ સાથે રંગરેલીયાં મનાવે છે અને તે પરપુરુષનું નામ છે રામકુમાર?’

પોલીસે રામકુમારને પોલીસ સ્ટેશને બોલાવ્યો. ઝુકાવેલા સ્વરે રામકુમારે કબૂલ કર્યું કે તેની અને કાલિંદીની વચ્ચે શારીરિક સંબંધ છે. જ્યારે કાલિંદીને પત્ની તરીકે સ્વીકારવાની વાત થઈ ત્યારે તેણે સ્પષ્ટ કહ્યું કે, ‘હું સ્વયં પરિણીત છું. આમ છતાં કાલિંદીના છૂટાછેડા ના થાય ત્યાં સુધી હું કાંઈ કરી શકું નહીં ?

કાલિંદીએ કહ્યું: ‘હું આજે જ દિલીપને છોડી દેવા તૈયાર છું.’

તેના બદલામાં દિલીપે પૈસા માંગતા કહ્યું: ‘મારા ભરણપોષણ માટે આ બે જણ ૫૦ હજાર આપતાં હોય તો હું કાલિંદીને છોડી દેવા તૈયાર છું.’

તે પછી પોલીસે પતિ-પત્ની વચ્ચેના વિવાદનો મામલો નોંધીને એ તમામને સમજાવી ઘેર મોકલ્યા.

આ મામલાની ખબર રામકુમારની પત્ની પૂનમને પડી. તે ગુસ્સાથી લાલચોળ થઈ ગઈ. તે સીધી કાલિંદીના ઘેર પહોંચી ગઈ. તેણે જાહેરમાં જ કાલિંદી સાથે ખૂબ ઝઘડો કરી પોતાના પતિને છોડી દેવા કહ્યું. લોકો પણ આ તમાશો જોઈ રહ્યા.

એ વખતે તો કાલિંદી પણ કડવો ઘૂંટડો ગળી ગઈ પરંતુ બીજા દિવસે તે સીધી જ રામકુમારના ઘેર પહોંચી. એણે રામકુમારની પત્ની પૂનમને સાફસાફ સંભળાવી દીધું: ‘રામકુમાર તારો પતિ જ્યારે હતો ત્યારે હતો, આજે તે મારો પણ પતિ છે. હું મારું તન-મન રામકુમારને સોંપી ચૂકી છું. મેં મારા પતિ દિલીપને છોડી દીધો છે.’ એ પછી ફરી કાલિંદી અને પૂનમ વચ્ચે મોટો ઝઘડો થયો. એ વખતે રામકુમાર પણ હાજર હતો. એને પોતાના જ ઘરમાં મોટો તમાશો થાય તે ઠીક ના લાગ્યું. એણે કાલિંદીને કહ્યું: ‘તારે જે કહેવું હોય તે કહે પણ અહીં નહીં, ચાલ બહાર જઈએ.’

કાલિંદી તૈયાર થઈ ગઈ. રામકુમાર કાલિંદીને પોતાની મોટરસાઈકલ બાઈક પર બેસાડી એક રેસ્ટોરાંમાં લઈ ગયો. રામકુમારે કાલિંદીને કહ્યું: ‘હવે તું મારી વાત ધ્યાનથી સાંભળ. તું એક અઠવાડિયા માટે તારી મા પાસે જતી રહે. એ દરમિયાન તારો અહીં રહેવા માટે કોઈ બંદોબસ્ત હું કરી દઈશ.’

રામકુમારે સમજાવીને કાલિંદીને તેના પિયરમાં જવા માટે રાજી કરી લીધી. એણે બસની ટિકિટ અને રસ્તામાં હાથખર્ચી માટે પાંચસો રૂપિયા પણ આપ્યા. તે કાલિંદીને દુર્ગ સ્ટેશને મૂકી આવ્યો. ત્યાંથી તે પાછો ફર્યો. રાત્રે ૧૦ વાગે તે ઘેર પહોંચ્યો ત્યારે પૂનમનો મિજાજ ગરમ હતો. તે કાંઈ પણ બોલ્યા- ચાલ્યા કે ખાધા-પીધા વગર ચૂપચાપ સૂઈ ગયો.

આ વાતને બે દિવસ વીતી ગયા.

સ્થાનિક પોલીસ સ્ટેશન પર કોઈએ ખબર આપી કે નજીકના ગામના એક નાળા પાસે એક સ્ત્રીની લાશ પડી છે. પોલીસે નાળા પાસે જઈ લાશનો કબજો લીધો. લાશ ઓળખી શકાય તેમ નહોતી. લાશની તસવીરો લેવામાં આવી. તે પછી લાશ પોસ્ટમોર્ટમ માટે મોકલી દેવામાં આવી. અલબત્ત લાશ નજીક કીચડમાંથી એક મોબાઈલ ફોન મળી આવ્યો. દરમિયાન રજા પર ગયેલો એક કોન્સ્ટેબલ ફરજ પર હાજર થયો અને લાશની તસવીર જોઈ એ ઓળખી ગયોઃ ‘આ મહિલા તો ત્રણ ચાર દિવસ પહેલાં જ રામકુમાર અને દિલીપ કૌશિક સાથે પોલીસ સ્ટેશન આવી હતી. પોલીસને ખ્યાલ આવી ગયો કે લાશ કાલિંદીની છે. પોલીસે મામલો ખોલ્યો.

પોલીસે રામકુમારને ફોન લગાવ્યોઃ ”રામકુમાર, દિલીપ કૌશિક અને તેની પત્ની કાલિંદી પોલીસ સ્ટેશનમાં બેઠાં છે. આ લોકોનું કહેવું છે કે તમો તેમને ધમકી આપી છે. તમે તાત્કાલિક પોલીસ સ્ટેશન આવી જાવ.

રામકુમાર ચોંકી ગયો.

તે દોડતો પોલીસ સ્ટેશન પર આવ્યો. પોલીસ સ્ટેશન પર નહોતી કાલિંદી કે નહોેતો દિલીપ. પોલીસે રામકુમારને કાલિંદીની લાશની તસવીર દર્શાવી. પોલીસે સખ્તાઈથી પૂછપરછ શરૂ કરી તો રામકુમારે કબૂલી લીધું: ”એ સાંજે હું કાલિંદીને બસમાં બેસાડી મારા ઘેર આવવા નીકળ્યો હતો. કાલિંદી તેના પિયર જવા નીકળી તેના અડધા કલાકમાં જ તેનો મારા મોબાઈલ પર ફોન આવ્યો. એણે કહ્યું કે, તે પિયર જવાના બદલે રસ્તામાં ઊતરી ગઈ છે અને પાછી તેના ઘેર આવી રહી છે. એની આ વાત સાંભળી હું ચોંકી ગયો. મેં રસ્તામાં હીરાપુર ખાતે ઊભા રહેવા કહ્યું. રાત પડી ગઈ હતી. હું મોટરબાઈક લઈ હીરાપુર પહોંચ્યો. મેં તેને પાછા આવવાનું કારણ પૂછયું તો એણે કહ્યું કે, ‘મારા પિયરમાં અને બધાં જ સગાંસંબંધીઓને ખબર પડી ગઈ છે તેથી હું ત્યાં જઈ શકું તેમ નથી,’ એ મારા ઘેર આવવા માગતી હતી. તેની આ હરકતથી મને ખૂબ ગુસ્સો આવ્યો પણ ચૂપ રહ્યો. રાત પડી ગઈ હતી. હું હીરાપુર પહોંચ્યો ના હોત તો તે મારા ઘેર આવી જાત. મેં તેને મોટરબાઈક પર બેસાડી. હું નાળા પાસે પહોંચ્યો. નાળા પાસે મેં તેને ઉતારી. મેં તેને કહ્યું: ‘મેં તને સમજાવી હતી છતાં તુંં તારા પિયર કેમ ના ગઈ?’ તે બોલી, ‘હવે મારું ના તો કોઈ પિયર છે કે ના સસુરાલ? હું કયાં જાઉં? બોલો-‘ મેં કહ્યું: ‘જહન્નમાં’ અને તે બોલીઃ ‘તમે મને જહન્નમમાં મોકલવા માગતા હોવ તો અત્યારે જ મોકલી દો.’ કહેતાં એણે મારા હાથ પકડી તેના ગળા પર દબાવ્યા. મને ક્રોધ તો હતો જ અને એ ક્રોધમાં ને ક્રોધમાં મેં તેનું ગળું દબાવી રાખ્યું, એના શ્વાસ રુંધાઈ ગયા. એ મૃત્યુ પામી. મેં તેની લાશને નાળામાં ફેંકી દીધી અને રાતના ૧૦ વાગે હું ઘેર જઈ ચૂપચાપ સૂઈ ગયો.’

પોલીસ રામકુમારનું બ્યાન સાંભળી દંગ રહી. રામકુમારની ધરપકડ કરવામાં આવી. કાલિંદી હવે આ જગતમાં નથી.

– દેવેન્દ્ર પટેલ
www.devendrapatel.in